សំពោចក្រអូប

សំពោចក្រអូប (Binturong) ឬត្រូវបានគេហៅក្រៅផ្លូវការថា ខ្លាឃ្មុំឆ្មា (Bearcat) គឺជាសត្វដែលមានទំហំធំជាងគេបង្អស់នៅក្នុង អំបូរសត្វសំពោច (Viverridae)។ វាជាសត្វល្មូនរស់នៅក្នុងព្រៃក្រាស់នៃតំបន់អាស៊ីខាងត្បូង និងអាស៊ីអាគ្នេយ៍ (រួមទាំងប្រទេសកម្ពុជាផងដែរ)។ សត្វនេះមានលក្ខណៈពិសេសប្លែកពីរយ៉ាងគឺ៖ មានកន្ទុយដែលអាចចាប់កាន់មែកឈើបាន និងមានក្រពេញក្លិនពិសេសម្យ៉ាងដែលមានក្លិនដូចពោតលីងលាយប៊ឺយ៉ាងអញ្ចឹង។

🐾 ការប្រៀបធៀបរូបរាង៖ សត្វប៊ីនទូរ៉ុង និងសត្វសំពោចដទៃទៀត

ទោះបីជាស្ថិតក្នុងអំបូរតែមួយក៏ដោយ ប៉ុន្តែសត្វប៊ីនទូរ៉ុងបានវិវត្តខ្លួនខុសពីសត្វសំពោចតូចៗដទៃទៀត (ដូចជាសត្វសំពោចក្រអូប ឬសំពោចត្នោត) ដូចខាងក្រោម៖

លក្ខណៈពិសេសសត្វប៊ីនទូរ៉ុង (Binturong / Bearcat)សត្វសំពោចទូទៅ (ឧទាហរណ៍៖ សំពោចត្នោត)

ទម្ងន់ និងទំហំ

២០ ដល់ជាង ៥០ ផោន (៩–២០+ គីឡូក្រាម); ធំជាងគេក្នុងអំបូរ។

តូចជាងឆ្ងាយណាស់ ជាទូទៅមានទម្ងន់ត្រឹមតែ ៣ ដល់ ១០ ផោន ប៉ុណ្ណោះ។

លក្ខណៈកន្ទុយ

មានកន្ទុយពិសេសដែលអាចរុំក្ដាប់មែកឈើបានដូចជាដៃជើងទីប្រាំ។

មានកន្ទុយវែង ប្រើសម្រាប់រក្សាតុល្យភាព ប៉ុន្តែមិនអាចរុំក្ដាប់មែកឈើបានទេ។

ការធ្វើចលនា

ដើរដោយប្រើបាតជើងរាបស្មើ (Plantigrade) ដូចខ្លាឃ្មុំ និងមិនអាចលោតពីដើមឈើមួយទៅមួយបានឡើយ។

ដើរដោយប្រើចុងម្រាមជើង ឬពាក់កណ្តាលបាតជើង មានភាពរហ័សរហួន និងអាចលោតបានឆ្ងាយ។

ចំណីអាហារចម្បង

ស៊ីផ្លែឈើជាចម្បង ជាពិសេសគឺផ្លែជ្រៃ។

ជាសត្វស៊ីសាច់ និងរុក្ខជាតិ (ល្អិតៗ កណ្តុរ សត្វល្អិត និងផ្លែឈើ)។

🌳 លក្ខណៈសម្បត្តិ និងចរិតលក្ខណៈសំខាន់ៗ

• ក្លិនពោតលីង៖ ប៊ីនទូរ៉ុងមានក្រពេញក្លិននៅក្រោម尾កន្ទុយរបស់វា។ វាប្រើប្រាស់សារធាតុគីមីម្យ៉ាងឈ្មោះ 2-AP ដើម្បីបាញ់កត់សម្គាល់ទឹកដីរបស់វា ដែលសារធាតុនេះមានក្លិនដូចគ្នាបេះបិទទៅនឹងក្លិនពោតលីង (Popcorn) ដែលគេទើបនឹងលីងក្តៅៗ។
• អ្នកជំនាញលើចុងឈើ៖ ទោះបីជាវាមើលទៅហាក់ដូចជាយឺតយ៉ាវ និងធ្ងន់ខ្លួនពេលនៅលើដី ប៉ុន្តែសន្លាក់កជើងរបស់វាអាចបង្វិលបានរហូតដល់ ១៨០ ដឺក្រេ។ លក្ខណៈនេះអនុញ្ញាតឱ្យវាអាចដើរចុះពីដើមឈើដោយយកក្បាលចុះក្រោមត្រង់ជួរបានយ៉ាងងាយស្រួល ដោយប្រើក្រញ៉ាំជើង និងកន្ទុយដើម្បីទប់លំនឹង។
• តួនាទីសំខាន់ក្នុងប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី៖ ពួកវាជាសត្វដ៏កម្រដែលអាចរំលាយ និងជួយសាបព្រួសគ្រាប់ដើមជ្រៃ (Strangler fig) ដែលជាប្រភពអាហារដ៏សំខាន់បំផុតសម្រាប់សត្វព្រៃដទៃទៀតនៅក្នុងព្រៃស្រុកភូមិភាគ។
• ស្ថានភាពអភិរក្ស៖ បច្ចុប្បន្ន សត្វប៊ីនទូរ៉ុងត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ចូលជាប្រភេទសត្វ ងាយរងគ្រោះ (Vulnerable) នៅក្នុងបញ្ជីក្រហមរបស់អង្គការ IUCN។ ចំនួនរបស់ពួកវាបាននិងកំពុងធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងដោយសារតែការបាត់បង់ទីជម្រក (ការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើ និងការពង្រីកចំការដូងប្រេង) ព្រមទាំងការបរបាញ់ខុសច្បាប់ដើម្បីយកមកធ្វើជាសត្វចិញ្ចឹម ឬការជួញដូរក្នុងវិស័យផលិតកាហ្វេសំពោច។