ក្ងោកស

ក្ងោកស (White peafowl) មិនមែនជាប្រភេទពូជដាច់ដោយឡែក ឬជាសត្វភ្នែកកំលាំង (Albino) នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាបម្រែបម្រួលពណ៌ហ្សែននៃប្រភេទ ក្ងោកខៀវឥណ្ឌា (Indian Blue Peafowl) ដែលបង្កឡើងដោយលក្ខខណ្ឌហ្សែនម្យ៉ាងហៅថា Leucism (លូស៊ីសឹម)។ លក្ខខណ្ឌនេះរារាំងជាតិពណ៌ (Melanin) មិនឱ្យទៅស្រោបលើរោមរបស់វា ប៉ុន្តែវានៅតែរក្សាពណ៌ភ្នែកក្រម៉ៅ ឬខៀវប្រផេះធម្មតាដដែល។

ដើម្បីយល់ដឹងកាន់តែច្បាស់ពីសត្វដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ យើងអាចពិនិត្យមើលលើចំណុចសំខាន់ៗមួយចំនួន៖

លក្ខណៈហ្សែន និងរូបរាងកាយ

• ភាពខុសគ្នារវាង Leucism និង Albinism: មិនដូចសត្វភ្នែកកំលាំង (Albino) ដែលខ្វះជាតិពណ៌ទាំងស្រុងនាំឱ្យមានភ្នែកពណ៌ផ្កាឈូក ឬក្រហមនោះទេ ក្ងោកស Leucistic មានភ្នែកពណ៌ខៀវប្រផេះធម្មតា។
• ពណ៌រោម: រោមរបស់វាមានពណ៌សសុទ្ធ ប៉ុន្តែបើគេសម្លឹងមើលឱ្យច្បាស់ក្រោមពន្លឺថ្ងៃ គេអាចមើលឃើញស្រមោលកន្ទុយរង្វង់ភ្នែកតិចៗនៅលើកន្ទុយដ៏វែងរបស់ក្ងោកឈ្មោល។
• ការបែងចែកភេទ: ក្ងោកឈ្មោលពេញវ័យមានរូបរាងធំ និងមានកន្ទុយវែងៗសម្រាប់បើកពពាក់ ចំណែកក្ងោកញីមានរូបរាងតូចជាង និងគ្មានកន្ទុយវែងឡើយ។

វដ្តជីវិត និងការលូតលាស់

• ពណ៌ពេលញាស់ដំបូង: កូនក្ងោកស ពេលញាស់ចេញពីពងដំបូងគឺមិនមានពណ៌សភ្លាមៗនោះទេ គឺវាមានរោមទន់ៗពណ៌លឿង។
• ការផ្លាស់ប្តូរពណ៌: ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយញាស់ ស្លាបរបស់វាចាប់ផ្តើមដុះចេញពណ៌ស ហើយនៅពេលវាធំដឹងក្តីចាប់ពីអាយុ ១ ទៅ ៣ ឆ្នាំ រោមពណ៌លឿងទាំងនោះនឹងត្រូវជំនួសដោយរោមពណ៌សសុទ្ធទាំងស្រុង។
• ការបង្កាត់ពូជ: ប្រសិនបើគេយកក្ងោកសបង្កាត់ជាមួយក្ងោកស នោះកូនដែលកើតមកនឹងមានពណ៌ស ១០០%។

កម្រិតកម្រ និងការចិញ្ចឹម

• ក្នុងព្រៃ និងការចិញ្ចឹម: ពួកវាមានប្រភពដើមមកពីខ្សែស្រឡាយ ក្ងោកឥណ្ឌា។ នៅក្នុងព្រៃធម្មជាតិ ក្ងោកសគឺកម្រមានណាស់ព្រោះពណ៌សដ៏លេចធ្លោរបស់វាធ្វើឱ្យងាយស្រួលដល់សត្វដទៃចាប់ស៊ីជាអាហារ។
• ការពេញនិយម: បច្ចុប្បន្នវាត្រូវបានគេចិញ្ចឹមយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងសួនសត្វ និងកសិដ្ឋានឯកជននានាជុំវិញពិភពលោក។